ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΑ

-ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΑΣΤΡΟΣΚΟΝΗ-

Χριστουγεννιάτικη αστρόσκονη έχει κρύψει τον καθρέπτη του ειδωλολάτρη θεού.
Την ώρα που το θηρίο της προσήλωσης ψάχνει να βρεί το χειμωνιάτικο φεγγάρι της τελευταίας εικόνας.
Την ώρα που απαγγέλει σαν ολύμπιος ποιητής την νύχτα που ο μύθος και ο έρωτας στεφάνωσαν το ελάχιστο της στιγμής.
Σαν να θέλει να μας δείξει όλα αυτά που φύλαξε καλά τώρα που έπαψαν να τον κυνηγούν οι αιώνες και οι νόμοι της φύσης.
Τώρα που το μεγαλείο του και η υποταγή του στο φώς εμπρός στην απελπισία της λήθης δίχως τα όπλα και τα αδιέξοδα του ανθρώπου ξαναδημιουργεί τον κόσμο μέσα απο την γλώσσα των εραστών.

ΜΟΝΑΧΑ ΕΛΑ

Αυτά
τα χέρια
που
με
άγγιξαν
Αυτά
τα
μάτια
που
χάθηκαν
στο
φωτογραφικό
φακό
Αυτά
τα
χείλη
Σε
θέλω
Έλα
με
το
κόκκινο
φιογκάκι
στα
μαλλιά
σου
με
την
άμμο
της
Αμοργού
στα
στήθη
σου
Μονάχα
έλα

 

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

Ουράνια Αφροδίτη
πομπή Ερώτων σε κρατούν
αιώνια φωτεινή στον περίβολο
του ιερού ναού σου
Παρθένες κόρες με υγρά μάτια
στη σκέψη του ουράνιου Θεού τους
κρυφά οδηγούν τα χέρια τους
στην ασέβεια της πρωτόγνωρης ηδονής

 

ΖΩΗ

Ένα όστρακο κλεμμένο απ’της
νύχτας το πρώτο φως
Ένα αστέρι που στάθηκε
στης κόρης το παραθύρι
Ένας βουτηχτής νιός
στου φεγγαριού το γιόμα
που αφήνει στου αχινού
τα αγκάθια
το γυμνό κορμί του
Μια θάλασσα
μια γυναίκα
που μυρίζει βασιλικό
και θυμάρι
Μια ζωή που ξεχνάει
τον θάνατο

Άτιτλο

Τι κι αν τα πάντα γύρω μας είχαν χαθεί
Η μοναξιά συνέχιζε να διαβάζει τα ποιήματά της

El secundo amor

Εκεί που η απώλεια με τους νέους σπόρους της
εκλιπαρεί για λίγη βροχή
Δύο σώματα ξαναπλάθουν μια δεύτερη αγάπη

 

Ό,τι

Ό,τι πόνεσα
Ό,τι αγάπησα
Δεν έχω πια τίποτα
Μονάχα μια απορία
Όταν θα ταξιδεύω
Έχοντας στα χέρια μου
Ένα κλωνάρι ξερό
και στα χείλη μου
τη γεύση της λύτρωσης
θα είσαι δίπλα μου;