ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΣ
Φοβισμένη
ἀπό
τή
σιωπή
τῶν
δένδρων
φλερτάρει
μέ
τούς
δαίμονές
της.
Τό
κεφάλι
της
ἀνεξερεύνητο
τοπίο
μέ
συνεπαίρνει.
Γέρνω
ἐπάνω
της
καί
ὀνειρεύομαι.
Δέ
φοβᾶμαι
πιά
τῆς
αυγῆς
τόν
ἐρχομό.
Ὑγρός
οὐρανός.
Ξερά
φύλλα.
Ὑγρά
χείλη.
Μιά
αγκαλιά
τόσο
τρυφερή.

ΦΩΣΦΟΡΟ
Σέ
ἕναν
τόπο
πού
οἱ
ἄνθρωποι
ἔχουν
στή
σάρκα
τους
περισσότερο
φώσφορο
ἀπό
νερό

ποιητής
θάβει
τά
παιδικά
ἄστρα
τῆς
νέας
σελήνης.